fbpx

Ik vertelde al een tijdje terug over m’n doel. Dat doel haalt is te groot om dit niet begeleid aan te pakken. Ik ging hiervoor in zee met een personal coach. Sinds vorig jaar in de zomer werken we samen en sinds de winter zijn we specifiek aan het opbouwen naar het grotere fietsdoel.

Challenge Accepted

In de winter zijn we gestart met het bekijken van het grotere doel. Dit heeft m’n coach in weken opgedeeld en de weken in trainingsdagen. Verschillende weken trainingsarbeid bouwden altijd op tot een mini-tussendoel. Nu ik zeg hier wel mini… maar zo mini zijn die tussendoelen niet. In de winter was dat bijvoorbeeld de virtuele Alpe D’Huez beklimmen. In April was het 75km fietsen in de Ardennen fietsen, 3 weken terug was het 117km fietsen in de Ardennen en vorige week was het 160km fietsen in de Vlaamse Ardennen. Elke challenge moest alle trainingen accumuleren en tonen dat er progressie op zit.

Toegegeven bij elke challenge was ik op het einde behoorlijk op. Benen draaiden niet meer zoals het moest. Ik kreeg geen pap meer gezegd. Maar ik heb elke uitdaging wel tot een goed eind gebracht.

Als belangrijkste samenwerkingstool gebruikten we TrainingPeaks. Hierin zette m’n coach de training. In de winter werd dit automatisch gesynchroniseerd met Zwift (on-line fietswereld) waarin ik m’n trainingen kon afwerken. In de zomer werd wat omgeschreven wat ik moest doen bijvoorbeeld 2u30 Heuvelachtig of 1u vlak. Dat was genoeg om een tourtje uit te stippelen waarin ik de juiste trainingsprikkels kon bekomen die nodig zijn om weer een stapje dichter bij m’n doel te komen.

Club

Vorige jaar reed ik zo’n 7500km op de fiets. Zowel in de virtuele wereld als in de echte wereld. Door Corona moest je meestel alleen rijden maar het voelde toch ook aan als eentonig. Daarom besliste ik om me aan te sluiten bij een wielerclub. Dan had ik al minstens 1 keer per week een rit waar ik met gezelschap kon rondrijden. Wat nieuwe mensen leren kennen in m’n eigen dorp kan nooit slecht zijn. Elke week rijden we een kleine 100kilometer samen op meestal geaccidenteerd parcours richting Vlaamse Ardennen, Wallonië, … Dit helpt me ook wel om in groep te leren rijden en te profiteren van het aanzuigeffect van een peloton. Maar ook om op de kop te rijden en te voelen hoe de verhoudingen van de dag zijn in onze groep. Het zal eerder iets mannelijks zijn om ook af en toe vol te gaan op een helling en de competitie uit te lokken. Ook een goeie parameter om zelf te voelen hoe fris je zit die dag of hoe fris je nog bent op het einde van een rit. In mijn geval is er één probleem… ik verlies absoluut niet graag. Ik wil altijd winnen met een mindere conditie of een mindere dag hang je eraan voor de moeite. Bij een goeie dag ben je boven al van je drinkbus aan het sippen als de rest hijgend bovenkomt. Ook op dat vlak heb ik toch al wel een aantal mooie leermomenten gehad in het voorbije jaar.

Onzekerheid

De Cannibalette is een héél grote olifant om in 1 keer op te eten. Dat brengt ook een stukje onzekerheid met zich mee. Ook omdat ik me niet kan voorstellen hoe zwaar het zal zijn stelde ik m’n coach ook regelmatig de vraag of dit nu wel genoeg was om te halen waar we voor aan het trainen zijn. Door het inbouwen van de challenges voel je gewoon dat de progressie groot is. Je voelt dat je heel anders op je fiets gaat zitten en je veel meer controle hebt over je inspanningen. Door mee te rijden met de club voel je ook dat je beter aan het worden bent en dat ik meer van die mini duels kan “winnen”. Daaraan voel je gewoon dat er geen rede is om onzeker te zijn. Je krijgt bevestiging van je progressie. Dat is het enige wat je op een moment van onzekerheid kan bevestigen dat je goed bezig bent…

Categorieën: Depril.EU

0 reacties

Geef een reactie

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van alle nieuwe trajecten die ik lanceer. Laat dan even je naam en je e-mail adres achter. Dan mis je niets!
%d bloggers liken dit: