fbpx

We hebben in het voorbije anderhalf jaar allemaal plannen gehad die op één of andere manier aangepast of geannuleerd zijn geweest. Het laatste wat je wil hebben is een onberekenbare factor die op elk moment roet in het eten kan strooien en je weg naar je doel in de war gaan sturen…

De ideale voorbereiding had inclusief een paar dagen in de Vogezen geweest. Deze zijn helemaal weggevallen. Maar ook met de club zijn we heel laat van start gegaan en hierdoor werden ook iets minder lange ritten gereden. Dit om iedereen de kans te geven om zijn conditie op te krikken en niet téveel te doen. Ik deed tot net voor Wave 2 ook wekelijks core stability oefeningen met m’n coach. Door de tweede wave mochten we elkaar niet meer fysiek zien en werd er gestopt met core stability. Dit stuurt het ideale scenario allemaal een beetje in de war… zelfs tot op vandaag is er een bepaalde onzekerheid of alles wel zal doorgaan. Aangezien Frankrijk helemaal rood aan het kleuren is en de ziekenhuisopnames ook weer “on the rise” zijn zal ik toch blij zijn als we 11/09 zijn en aan de start staan. Ik zou het écht “kak” vinden moest dit nu ineens nog geannuleerd worden maar corona is de factor geweest die we niet kunnen inschatten en waar we naar mijn gevoel nog wel even rekening mee zullen moeten houden.

Vaccinatie

Eerst en vooral ben ik iemand die heel sterk geloofd in de wetenschap en hoe we hier dingen kunnen veranderen waar we allemaal beter van worden. Het sterke staaltje aan vaccin ontwikkeling door alle leveranciers is iets waar ik een vreugdesprongetje heb gemaakt toen ik las en hoorde hoe we ons lichaam klaar maken om tegen corona te vechten. Nu even terug naar vaccinatie en de invloed op m’n doel. Hoe blij ik ook was met men 2 prikken had ik niet kunnen inschatten dat er toch wel een terugval was op de conditie.

Bij de eerste prik raakte ik voor geen meter meer vooruit en kwam ik bij de club bijvoorbeeld bij de laatsten boven op bergjes. Dat was absoluut niet van m’n gewone doen. Als tweede kon ik niet inschatten hoe lang dit zou duren. Gelukkig merkte ik na een paar ritjes in de week nadien dat de hartslag opnieuw naar het normale ritme ging. Dat ik geen pieken meer kreeg in de hartslag en dat er opnieuw kracht in mijn lijf en leden kwam. Iets meer dan een maand later was het weer van hetzelfde laken en broek. Bij de tweede prik had ik mezelf erop voorbereid dat dit kon gebeuren en me er al op voorhand bij neergelegd dat ik een weekje minder fors uit de hoek ging kunnen komen. Na de tweede prik ging ik niet afwachten tijdens de rit of ik hetzelfde gevoel had maar ik trok meteen door op de eerste helling van de dag. Na iets meer dan een kilometer naar boven vlammen stond er een onzichtbaar mannetje met een gigahamer aan de kant. BAM! Je mag achteraan aansluiten. De rest van de rit was het harken om bij de groep te blijven. Ik kreeg met moeite 25km per u uit men benen geduwd wat voor mijn doen “traag” is.

Een dag na deze rit ging 2u losrijden op een vrij vlak parcours. Hier was er geen sprake meer van slecht gevoel en/of slechte benen. Het liep meteen super goed en ik kon zonder enig probleem 2u lang een gemiddelde van 28 km/u trappen zelfs met een beetje tegenwind kon ik het vlotjes handhaven. Ok het parcours was anders maar dan nog kon ik “makkelijk” een sprint richting 40 / 50 km per u eruit persen zonder dat ik er een paar kilometer van moest bekomen.

Vorige zondag stond er opnieuw een rit van ongeveer 100km op de planning en het beloofde een heel pittige rit te worden. Alleen al het profiel telde iets meer dan 1000 hoogtemeters (voor de leek – Jep dat is in totaal 1km loodrecht naar boven). Toen ik zaterdagavond ging slapen was er een onguur windje waarvan ik hoopte dat die er niet meer was op zondagochtend. Maar tevergeefs… de wind blies ons vrolijk tegen de kop gedurende 50km. De andere 50km bleef het afwisselend rugwind en zijwind zijn. Hierdoor werden we met z’n allen op de proef gesteld maar ik, ik reed het meerendeel vooraan kon vlotjes mee bergop en kon er zelf hier en daar een sprintje uit persen zodat ik opnieuw als eerste of tweede kon bovenkomen. Af en toe het eens laten rijden of voorbijgesneld worden net voor de top nam ik er wel bij mijn doel dit jaar is niet om op korte klimmetjes goed uit de verf te komen maar ik moet eenzelfde inspanning lange tijd blijven doen. Dat merkte ik ook bij een langere klim dat ik hier vrij makkelijk naar boven reed in mijn eigen tempo en een gecontroleerde hartslag. In het begin moet ik altijd wat m’n ritme zoeken maar eens ik het ritme vastheb kom ik er wel door.

Nog 4 weken en ik start aan m’n Cannibalette. De komende 2 weken ga ik nog op vakantie met de familie en voor het eerst in 2 jaar blijft de fiets thuis. We gaan er een actieve vakantie van maken op een andere manier maar fietsen zit er niet in… of misschien wie weet huur ik hier toch wel ergens een mountainbike om wat in de Zweedse bossen te gaan rijden. Geen garantie maar zou mogelijks nog wel leuk tussendoortje zijn :-).


0 reacties

Geef een reactie

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van alle nieuwe trajecten die ik lanceer. Laat dan even je naam en je e-mail adres achter. Dan mis je niets!
%d bloggers liken dit: